Ribeira Brava

Op weg naar het westen Wat ontbreekt, telt. Een schip aan de kade is geen instaptijd. De veerboot naar Porto Santo, ongeveer 2 uur 30, toont hier geen rij. Grijze heuvels achter een heldere kade: de weg omhoog zit in de wolk. Dat ziet u voor u omhoog rijdt. Op een cruisedag is het pad langs de haven vol. Een lege ochtend in het beeld is een andere ochtend. Dit is niet de baan, ook als de luchthaven de volgende kaap is. En de baan is dit plein niet. Op de VR1 stopt u niet om te kijken. U parkeert in de plaats en loopt. Parkeer goed en loop het laatste stuk. De kade en het plein zijn dichtbij. De VR1 is niet de ingang. Een cruisochtend ziet u als een romp en een vol pad. Dat had u al gezien. Is de kam achter de daken grijs, blijf in de plaats en probeer de klim na de lunch, als u nog eens hebt gekeken. De wolk trekt op of niet. Het beeld is de eenvoudige manier om dat te weten. Een instapkaart staat niet in het kader. Een vrije tafel ook niet. Een bushalte is geen parkeerplaats. Kijk voor u Funchal verlaat, en nog eens zolang het plan kan veranderen. De lucht boven de stad zegt weinig over de rest van het eiland. De jas blijft in de auto. Zet de auto niet in een smal straatje. Spreken beeld en stad elkaar tegen, dan geldt het beeld. Tien minuten is een eerlijke tweede blik. Een uur kan een andere kust zijn.