Ponta do Sol

De afdaling Kijk voor u Funchal verlaat. Een kalme Lido maakt deze kust niet kalm. Wit water op de stenen: het pad of het terras, niet de treden. Een stil bad is geen stille zee. Komt de zee over de muur, dan is het zwemmen af, en het beeld verkoopt geen kaartje. Zwart zand en kiezels onder een klif verliezen de zon vaak na het midden van de middag. Dat ziet u hier, vóór de tunnels. De noord- en westkust krijgen deining die het zuiden niet krijgt. Zet de auto niet in het smalle straatje. Het kader is de oever. Niet de keuken, en niet een open hek. Een uur is lang aan deze kust. Blauw water voor vertrek kan wit zijn als u parkeert, vooral als de noordelijke deining nog oploopt. Kijk een paar sets vanaf het terras voor iemand de treden neemt. De treden zijn glad na regen en nadat de zee eroverheen is geweest. U stapt van rots, niet van zand. Laat een droge laag in de auto. De wind hier voelt niet als de marina van Funchal. Een volle parkeerplaats betekent het volgende dorp, niet een auto in het straatje. Keek u voor de schaduw, kijk na de lunch nog eens. De klif bepaalt wanneer de zon weg is. Kijk voor u Funchal verlaat, en nog eens zolang het plan kan veranderen. De lucht boven de stad zegt weinig over de rest van het eiland. De jas blijft in de auto. Zet de auto niet in een smal straatje. Spreken beeld en stad elkaar tegen, dan geldt het beeld. Tien minuten is een eerlijke tweede blik. Een uur kan een andere kust zijn.