Ponta do Sol

Zjazd Spójrz, zanim wyjedziesz z Funchal. Spokojne Lido nie uspokaja tego brzegu. Biała woda na kamieniach: ścieżka albo taras, nie schody. Spokojny basen to nie spokojne morze. Gdy woda przechodzi przez mur, kąpiel się kończy, a obraz nie sprzedaje biletu. Czarny piasek i kamyki pod urwiskiem tracą słońce często po południu. Widać to stąd, przed tunelami. Północ i zachód biorą falę, której południe nie bierze. Nie zastawiaj wąskiej uliczki. Kadr to brzeg. Nie kuchnia i nie obietnica, że brama jest otwarta. Godzina na tym brzegu to dużo. Niebieska woda przed wyjazdem może być biała, kiedy parkujesz, zwłaszcza gdy północna fala jeszcze rośnie. Zobacz kilka serii z tarasu, zanim ktokolwiek zejdzie po schodach. Schody ślizgają się po deszczu i po morzu, które po nich przeszło. Wejście jest ze skały, nie z piasku. Zostaw suchą warstwę w aucie. Wiatr tutaj nie jest wiatrem mariny w Funchal. Pełny parking znaczy następną wieś, nie auto na uliczce. Jeśli patrzyłeś dla cienia, spójrz jeszcze raz po obiedzie. Urwisko decyduje, kiedy słońce schodzi. Spójrz, zanim wyjedziesz z Funchal, i jeszcze raz, dopóki plan da się zmienić. Niebo nad miastem mało mówi o reszcie wyspy. Kurtka zostaje w aucie. Nie zostawiaj auta na wąskiej uliczce. Jeśli obraz i Funchal się nie zgadzają, wierz obrazowi. Dziesięć minut to uczciwe drugie spojrzenie. Godzina może być innym brzegiem.